guner unsal

Korona virüs salgını nedeniyle yaşanan zor günlerde anne babalar, çocuklar, öğretmenler, hem evde hem iş yerlerinde çalıştı. Bu dönemde yapılan araştırmalar en sık duyguların; kaygı, endişe, korku, belirsizlik, üzüntü olduğu yönündedir… Son aylarda içinde hepimizi saran “deprem kaygısı, hastalık kaygısı, pandemi durumu, korona virüs, uzaktan eğitim ve yaşanan belirsizlikler ” sebebiyle pek çoğumuz kaygılanmakta ve kaygı ile baş edememekteyiz.
Kendimize ilişkin kaygılar, çevremize ilişkin kaygılar, kimi zaman dünyanın gidişine ilişkin kaygılar yakamızı hiç bırakmamaktadır. Ayrıca bu dönemde veli-öğretmen işbirliği, online eğitim ve ilişki, zaman düzenlemeleri diğer önemli noktalar olarak ortaya çıktı ve doğal olarak herksin kaygıları artmış durumda ancak bu durumda bazıları daha sakin kalabilmekte bazıları ise kaygı ile başa çıkamamaktadır, bunların sebepleri neler olabilir?

İçimde bir korkunun, endişenin, öfkenin, kaygının yükseldiğini hissediyorum…
Kendimi güvenli bir alana alıyorum (beni rahatsız eden durumdan uzaklaşarak / kendimi bir kenara çekerek / başka bir alana geçerek) Gözlerimi kapatıyorum.

Kendimize yaptığımız en büyük kötülüklerden biri, ne hissettiğimizi yargılamaktır. 

 Hissedilen duygunun uygun olmadığını ya da yersiz olduğunu düşündüğümüzde çoğu kez duygumuzu reddederiz, yok sayarız, inkâr ederiz ya da bastırırız…

Anne ve baba olarak, üstün zekâlı çocuğunuza yapabileceğiniz en büyük yardım üstün zekâlı çocuğun gelişim basamakları açısından diğer çocuklardan farklı olmadığını kabul etmek olacaktır. Yapılan bazı testler ve gözlemler sonucu zekâ ve yetenek açısından yaşıtları düzeyinin üzerinde gelişim gösterdiği tespit edilen bu çocuklar her çocuğun geçmesi gereken belli gelişim dönemlerinden geçmektedir. Onların da başarması gereken fiziksel, duygusal, sosyal hedefleri bulunmaktadır ve tıpkı diğer çocuklar gibi kimi dönemlerde bilişsel, akademik, sosyal- duygusal problemler yaşayabileceği de unutulmamalıdır. Bu nedenle her çocuk kendi gelişimi içinde değerlendirilmelidir. Yaşından ileri zekâ düzeyinde ya da özel yetenekleri olan bu çocukların her zaman olgun davranması beklenmemeli, fazla beklenti içinde olunmamalıdır. Onun olgunlaşmasını beklemek, karakterine, kişilik özelliklerine saygılı olmak, gelişmesine imkân tanımak, doğru yönlendirme yapmak, sabırlı olmak ve davranışları karşısında yargılayıcı bir tavır sergilememek önemli bir kriterdir.

Bu bölümde 5395 sayılı ÇKK’nda tanımlanan “bedensel, zihinsel, ahlaki, sosyal ve duygusal gelişimi ile kişisel güvenliği tehlikede olan, ihmal veya istismar edilen ya da suç mağduru olan çocuklar” için uygulanabilecek psikososyal müdahaleler ele alınacaktır.

Doğal gelişimin parçası olarak çocuk, yaşam ile ilgili becerileri aşamalı olarak öncelikle anne-babasından, daha sonra yaşadığı sosyal çevreden edinir. Davranışlarının ve tercihlerinin sonucunu yaşadıkça ve gelişen becerilerini kullandıkça, çocuğun kendine olan güveni artar. Becerilerini kullanması ve geliştirmesi için fırsat verilmeyen çocukların ise yeterlilik duygusu ve özgüven gelişimi sınırlanır. Kazanılan her beceri çocuğun bireyselleşmesinde, bağımsız davranabilmesinde ve kendine yeten bir birey olmasında önemli bir yer tutar.
İlköğretim çağına gelen birey ilk defa, planlı, programlı amaçlı güdümlü ve destekli bir öğretim süreci içerisine girmektedir. Bu yönüyle ilköğretim bireyin gelişiminde ve eğitimde çok önemli ve kritik bir dönemi oluşturmaktadır.